tango adentro

2010-06-22T06:48:00.000-07:00

Προφανώς αυτό το blog έχει κλείσει προ πολλού, απλώς τώρα θυμήθηκα να το περάσω και απ΄το πρωτόκολλο. Βρεεε το καημένο το tango adentro - θα λέει ο λαός - άδοξα τελείωσε. Ε ναι λοιπόν! Άδοξη και άτακτη η αποχώρηση από τη blogocountry. Συμπεράσματα: Χμμ... κανένα.
Ή μάλλον ένα: Έχω ακόμα tango adentro.

Απόφθεγμα(κλεμμένο) Good morning and in case I don't see you good afternoon good evening and good night

Προγραμματίζοντας το τίποτα

2009-11-19T07:06:00.000-08:00

Πάντως, σε περίπτωση που αναρωτιέσαι, μην ανησυχείς, νομίζω πως θα περιμένω όσο καιρό χρειάζεται.

Να και ένα τραγουδάκι που έγραψα για 'σένα.

Υ.Γ. θα περιμένω μέχρι το 2012.

Un Año de Amor

2009-10-25T04:11:00.000-07:00

"Que los dias son eternos y vacios sin mi..."

Για ό,τι θα χάσουμε...

Σε είδα στ’ όνειρό μου

2009-10-20T08:10:00.000-07:00

Σε είδα χθες βράδυ στ΄ όνειρό μου.
Ήταν ένα όμορφο βράδυ, ήμασταν σπίτι μου και είχαμε γιορτή. Όλα τα φώτα ήταν αναμμένα και κόσμος μπαινόβγαινε στα δωμάτια. Ήταν εκεί και ο θείος και η ξαδέρφη και κάτι γείτονες. Η μουσική ακουγόταν δυνατά και όλοι μιλούσαν ακόμα δυνατότερα. Ήμασταν χαρούμενοι, κάτι γιορτάζαμε. Είχα καθίσει στο πίσω δωμάτιο για να δροσίζομαι, ήταν καλοκαίρι στον ύπνο μου. Εκεί σε είδα. Μπήκες μέσα, κάθισες δίπλα μου και μου έδωσες ένα πιάτο πλαστικό, με φαγητό. Φορούσες τα γυαλιά σου, ένα φούτερ με κουκούλα, παντελόνι τζιν και μπλε αθλητικά παπούτσια. Σε κοίταξα καλά γιατί είχα να σε δω χρόνια. Κρατούσες και ένα ποτήρι πορτοκαλάδα, πλαστικό και αυτό. Μιλήσαμε πολλή ώρα. Με ρώτησες τι κάνω και εγώ σου απάντησα καλά, τώρα που είσαι εδώ είμαι καλά. Μετά έκανα πως δεν άκουσα το ξυπνητήρι, αλλά ήταν ήδη αργά. Είχε έρθει η ώρα να ξυπνήσω.

Άλλη μια μέρα ξεκινούσε χωρίς εσένα.

strength

2009-09-13T08:12:00.000-07:00

Δεν έχω τη δύναμη να κάνω τα απλά. Να μαγειρέψω ή να σκουπίσω. Γι' αυτό συνήθως βρίσκω κάποιον άλλο να τα κάνει αυτά για μένα, όπως π.χ. την πρόθυμη μαμά. Τι γίνεται όμως όταν εμφανίζονται πράγματα που δεν μπορεί να τα κάνει η μαμά? Προφανώς πρέπει να τα κάνω μόνη μου, να βρώ λοιπόν τη δύναμη. Και ας πούμε τη βρίσκω. Όπως-μεταξύ μας-κάνω καθημερινα: Δύναμη να σηκωθώ το πρωί από το κρεβάτι για να πάω σε μια δουλειά που μισώ, δύναμη να δουλέψω 10 ώρες συνεχόμενα και να αποδόσω, δύναμη να είναι ευχάριστη, προσιτή, φιλική, συνετή, ηθική και ό,τι άλλα σκατά με κάνουν ευπρόσδεκτο μέλος αυτής της κωλοκοινωνίας που ζω. Φυσικά δύναμη να κάνω και τις υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού τις οποίες η μαμά δεν είναι πρόθυμη να κάνει, όπως να σιδερώσω ή να αλλάξω σεντόνια. Ωραία μέχρι εδώ, αυτά αφορούν σε εμένα και, κουτσά στραβά με βοήθεια ή όχι, τα καταφέρνω. Είμαι πολύ καταφερτζού, μπράβο μου!
But...
But...
What about love??
Love?
Love?

Πρέπει να πάρω μια απόφαση.Πρέπει να βρώ τη δύναμη να πω μια κουβέντα. Προσπαθώ να την πώ μέρες τώρα...χμ...έναν μήνα και 16 ημέρες! Αλλά αυτή την κουβέντα δεν μπορώ να την πω. Ξέρω πως όταν την πω θα ηρεμήσω. Άλλωστε μέσα μου τη ζώ ήδη. Τότε γιατί δεν μπορώ να την πω? Ή τουλάχιστον δεν μπορώ να την ξεχάσω και να πώ κάτι άλλο όπως για παράδειγμα "ωραίος καιρός σήμερα". Τι το κάνει τόσο δύσκολο να την πώ? Αφού το έχω σκεφτεί τόσες, τόσες, τόσες φορές και έχω αποφασίσει πως αυτό είναι που θέλω. Γιατί σκατά δεν μπορώ να την πώ? Κάποια στιγμή όμως πρέπει να αποφασίσω, να την πω ή να ξεχάσω πως το σκέφτηκα καν.
Θέλω να χωρίσω.
οκ
Το'πα
Αλλά εδώ δεν πιάνει.
Εγώ, μόνο εσύ το ξέρεις αυτό.
Εσύ και εγώ

Τίτλοι του τέλους

2009-09-05T01:45:00.000-07:00

Ιστολόγια, blogs και μαλακίες.Πού ακριβώς βρίσκεται ο πραγματικός μας εαυτός? Είμαστε αυτό που γράφουμε ή γράφουμε αυτό που θέλουμε πραγματικά να είμαστε? Δυστυχώς δε ξέρω ωραία λόγια να τα γράψω. Οι λέξεις είναι σαν τις νότες της μουσικής. Όλοι τις ξέουμε αλλά λιγοι είναι αυτοί που έχουν την ιδιοφυία να τις βάλουν στη σειρά και να φτιάξουν αριστούργημα. Βέβαια οι νότες είναι 7 , οι λέξεις ατελείωτες. Αυτό κάνει τους μουσικούς λίγο πιο ιδιοφυίες από όλους του άλλους.Νομίζω.
Σήμερα έχω όρεξη να μιλήσω για τον εαυτό μου. Παραδόξως, δεν έχω συχνά όρεξη να μιλάω για μένα. Αυτό είναι παράλογο? Είναι πέρα από την ανθρώπινη φύση που μας θέλει όλους εγωιστές, εγωκεντρικούς,εγώ, εγώ, εγώ? Δε νομίζω πως έχω κάτι ιδιαίτερο να δείξω στον κόσμο γύρω μου, και έτσι συνήθως δεν μιλάω για μένα. Μιλάω πολύ όμως, κυρίως για τους άλλους.
-Τι χρώμα είναι το φόρεμά σου?
-Πόσο το πήρες τλικά το αμάξι?
-Στη δουλειά όλα καλά?Τι γίνεται με τον διευθυντή?
-Το μεταπυχιακό πότε το τελειώνεις?
Δεν μου αρέσιε να μιλάω για μένα, γατί δεν έχω τίποτα να πώ.
Αλλά αυτή την ημέρα θέλω να μιλήσω για μένα. Θέλω να γράψω για μένα γιατί τα γραπτά μένουν κι εγώ φοβάμαι ότι θα ξεχάσω. Το έχω πάθει ξανα.Ξέχασα. Αλλά τώρα δεν θέλω να ξεχάσω. Θέλω να θυμάμαι και αυτό να με πονάει. Γαμώτο γιατί να μην μπορώ να γράψω κάτι αστείο, κατί που θα μα κάνει ξεχωριστή? Δεν έχω αστεία μεσα μου.
Πολλοί άνθρωποι είμαστε μόνοι μας. Αναρωτιέμαι, γιατί όλοι εμείς που είμαστε μόνοι μας, δεν συναντιόμαστε?Μήπως τελικά δεν είμαστε και τελείως μόνοι, μήπως απλά αισθανόμαστε έτσι?Ποιοί είναι γύρω μας? Τι ακριβώς έχουμε παρεξηγήσει?
ΜΟΝΑΞΙΑ:Το χρονικό μιας σχέσης.

La SereNiSsiMa

2009-03-06T22:43:00.000-08:00

2009-02-08T10:49:00.001-08:00

tango is life

none

2009-01-20T06:38:00.000-08:00

Φέτος χτύπησε από νωρίς η αλλεργία. ΑΑΑΨΟΥΥ!!!
Κλείσε το παράθυρο!Μπαίνει σκόνη και φτερνίζομαι.ΑΑΑΨΟΥΥ!

The world is not enough!

2008-12-19T22:16:00.000-08:00

Φώτος από Ελλάδα και Ευρώπη

Παρίσι, Βιέννη, Σάλτσμπουργκ,Πράγα, Βουδαπέση, Μαδρίτη, Τολέδο

και

Ιθάκη, Κέρκυρα, Σαντορίνη, Δημητσάνα,Ζαχλωρού, Ριο,Κόρινθος

και ένα tango για να τα ενώνει...

17 Νοεμβρίου σήμερα

2008-11-15T23:09:00.000-08:00

Το ποιήμα είναι του Αζίζ Νεσίν, ποιητή από τη γειτονική Τουρκία. Ονομάζεται
"Σώπα"

Σώπα, μη μιλάς, είναι ντροπή
κόψ' τη φωνή σου
σώπασε επιτέλους
κι αν ο λόγος είναι αργυρός
η σιωπή είναι χρυσός.

Τα πρώτα λόγια που άκουσα από παιδί
έκλαιγα, γέλαγα, έπαιζα μου λέγανε «σώπα».
Στο σχολείο μού κρύψαν την αλήθεια τη μισή,
μου λέγανε: «εσένα τι σε νοιάζει; Σώπα!»
Με φιλούσε το πρώτο κορίτσι που ερωτεύτηκα και μου λέγανε:
«κοίτα μην πεις τίποτα, σσσσ... σώπα!».
Κόψε τη φωνή σου και μη μιλάς, σώπαινε.
Και αυτό βάσταξε μέχρι τα είκοσί μου χρόνια.

Ο λόγος του μεγάλου
η σιωπή του μικρού.

Έβλεπα αίματα στο πεζοδρόμιο,«τι σε νοιάζει εσένα;», μου λέγανε,«θα βρεις το μπελά σου, σώπα».
Αργότερα φωνάζανε οι προϊστάμενοι «μη χώνεις τη μύτη σου παντού,κάνε πως δεν καταλαβαίνεις, σώπα».
Παντρεύτηκα, έκανα παιδιά,η γυναίκα μου ήταν τίμια κι εργατική καιήξερε να σωπαίνει. Είχε μάνα συνετή , που της έλεγε «σώπα».
Σε χρόνια δίσεκτα οι γονείς, οι γείτονες με συμβουλεύανε «μην ανακατεύεσαι, κάνε πως δεν είδες τίποτα. Σώπα».Μπορεί να μην είχαμε με δαύτους γνωριμίες ζηλευτές,με τους γείτονες, μας ένωνε, όμως, το «σώπα».
Σώπα ο ένας, σώπα ο άλλος σώπα οι επάνω, σώπα οι κάτω,σώπα όλη η πολυκατοικία και όλο το τετράγωνο. Σώπα οι δρόμοι οι κάθετοι και οι δρόμοι οι παράλληλοι. Κατάπιαμε τη γλώσσά μας.Στόμα έχουμε και μιλιά δεν έχουμε.Φτιάξαμε το σύλλογο του «σώπα».

και μαζευτήκαμε πολλοί
μία πολιτεία ολόκληρη, μια δύναμη μεγάλη, αλλά μουγγή!

Πετύχαμε πολλά, φτάσαμε ψηλά, μας δώσανε παράσημα,
τα πάντα κι όλα πολύ.
Εύκολα, μόνο με το «σώπα».
Μεγάλη τέχνη αυτό το «σώπα».

Μάθε το στη γυναίκα σου, στο παιδί σου, στην πεθερά σου κι όταν νιώσεις ανάγκη να μιλήσεις ξερίζωσε τη γλώσσά σου και κάν’ την να σωπάσει.Κόψ’ την σύρριζα. Πέτα την στα σκυλιά. Το μόνο άχρηστο όργανο από τη στιγμή που δεν το μεταχειρίζεσαι σωστά.
Δεν θα έχεις έτσι εφιάλτες, τύψεις κι αμφιβολίες. Δε θα ντρέπεσαι τα παιδιά σου και θα γλιτώσεις από το βραχνά να μιλάς. Χωρίς να μιλάς, να λες «έχετε δίκιο, είμαι σαν κι εσάς»
Αχ! Πόσο θα 'θελα να μιλήσω ο κερατάς.
Και δεν θα μιλάς, θα γίνεις φαφλατάς,θα σαλιαρίζεις αντί να μιλάς .
Κόψε τη γλώσσά σου, κόψ’ την αμέσως. Δεν έχεις περιθώρια. Γίνε μουγγός.
Αφού δε θα μιλήσεις, καλύτερα να το τολμήσεις. Κόψε τη γλώσσά σου.

Για να είσαι τουλάχιστον σωστός στα σχέδια και στα όνειρά μου,
ανάμεσα σε λυγμούς και σε παροξυσμούς κρατώ τη γλώσσά μου,
γιατί νομίζω πως θα 'ρθει η στιγμή που δεν θα αντέξω
και θα ξεσπάσω και δεν θα φοβηθώ και θα ελπίζω
και κάθε στιγμή το λαρύγγι μου θα γεμίζω με ένα φθόγγο,
με έναν ψίθυρο , με ένα τραύλισμα, με μια κραυγή που θα μου λέει: ΜΙΛΑ!...»

Blogo παίγνιο Νο1

2008-11-09T08:59:00.000-08:00

-13-

1)Ποιο μυστικο θα ηθελες περισσοτερο να ξερεις?
Is there a God above us?????
2)Ποσους ανθρωπους του αντιθετου φυλου εχεις αγαπησει πραγματικα;
5
3)Αναγκαζεσαι να αλλαξεις το ονομα σου.Τι ονομα θα διαλεγες?
Δομίνικος Θεοτοκόπουλος
4)Τι θα χαραζες στην ταφοπετρα σου;(φτου φτου φτου!)
χους ην και εις χουν απελεύσητω
5)Διαλεξε ενα παραμυθι που πιστευεις οτι σου ταιριαζει απολυτα!
Εκείνο με τα βλαμμένα που έφαγαν το σπίτι. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα στη θέση τους!
6)Διαλεξε καινουριους γονεις
Ν διαλέξω καινούριους θείους?
7)Γραψε τα τελευταια διασημα λογια σου!
αααχχχχ!!!!
8)Αν ησουν συγγραφεας ποιος θα ηταν ο τιτλος του πρωτου σου μυθιστορηματος;
Been there done that...
9)Αν ησουν αυτοκινητο τι μαρκα θα ησουν;
Toyota Avensis, με το εφάπαξ δημοσίου υπαλλήλου
10)Αν ησουν αγριο ζωο τι θα ησουν;
Σκορπιός
11)Για τι πραγμα μετανιωνεις περισσοτερο;
που μερικές φορές βαριέμαι
12)Πες κατι για το οποιο θα ηθελες να σε θυμουνται
Για οτιδήποτε
13)Θα θυσιαζες τη ζωη σου για καποιον
οχι!

En Tus Brazos

2008-10-05T01:34:00.000-07:00

Από το ταξίδι στο Buenos Aires.

2008-09-24T07:28:00.000-07:00

Σημείωσις Νο1: Το cafe "Tortoni", είναι ένα διάσημο καφενείο στο κέντρο του Β.Α. Παλαιότερα εκεί σύχναζαν όλα τα μεγάλα ονόματα της τέχνης (Lorca, Gardel κλπ)ώστε έγινε συνώνυμο της κουλτούρας της πόλης. Σήμερα, εκτός από τις πολύ ωραίες λιχουδιές που μπορεί να δοκιμάσει κανεις, μπορεί επίσης να παρακολουθήσει κάποια παράσταση tango που φιλοξενεί το θεατράκι τού cafe. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει και το μουσειακό τμήμα τού "Tortoni", ένα μικρό δωματιάκι δηλαδή,στο οποίο φυλάσσεται όλη την πολιτιστική παράδοση των porteños (όπως λέγονται οι κάτοικοι του ΒΑ).

Σημείωσις Νο2: Η Boca είναι (ή καλύτερα ήταν) η φτωχογειτονιά του ΒΑ. Πλέον, τουριστικό αξιοθέατο. Στη Boca γεννήθηκε το tango, μέσα στα χαμετυπεία και τα βρώμικα σοκάκια όπως το Caminito. Στη Boca έμεναν οι μετανάστες που έρχονταν από την Ευρώπη. Τα πρώτα tango τραγούδια που γράφτηκαν εκεί, διηγούνταν την ξενιτιά, τη φτώχια και χορεύονταν μόνον από άνδρες.

Σημείωσις Νο3: O Maradona σαν αυθεντικός κάτοικος της Boca, δε θα μπορούσε πουθενά αλλού να ξετυλίξει το ταλέντο του, παρά μόνο στη Boca Juniors!

Σημείωσις Νο4: Το μεταλλικό λουλούδι (Floralis Generica),τοποθετημένο στην πλατεία των Ηνωμένων Εθνών, ανοίγει τα σιδερένια πέταλά του με τις πρώτες ακτίνες του ηλίου και κλείνει ξανά με το δειλλινό.

Σημέιωσις Νο5: "Milonga" είναι είδος χορού tango, πιο γρήγορος και πιο χαρούμενος. Milonga επίσης ονομάζεται και η βραδυά που μαζεύονται όλοι να χορέψουν tango. Πως εμείς στην Ελλάδα, for example, πηγαίνουμε στα πανηγύρια να ακούσουμε πανηγυρτζίδικα, οι αργεντινοι πηγαίνουν σε Milongas για να ακούσουν και να χορέψουν tango.

Σημείωσις Νο6: Στο 1:40 η γέφυρα του Καλατράβα (ναι, του ίδιου που έφτιαξε και τη στέγη σε μας..)

Σημείωσις Νο7:Στο 3:21 γράφοντας "δάσκαλοι" νοείται στη φωτο το μέρος που έκανα μάθημα με τον Gustavo Naveira...

Σημείωσις Νο8: Το soundtrack, είναι διασκευή από τη Sophie Solomon (στο βιολί), του πολωνικού tango των '30 "To ostatnia niedziela" αγαπημένου tango του Lenin. Το ερμηνεύει ο Richard Hawley - πρώην μέλος των Pulp.

Τελευταία σημείωσις: Για Buenos Aires κανείς?

Dancing Pirates

2008-09-20T11:42:00.000-07:00

Ένα video που τράβηξα προχθές με τους φίλους μου απ' το tango, λίγο μετά τη φρεγάτα που βουλιάξαμε...
Πάντως, δε μπορείτε να πείτε, έχουμε το ρυθμό μέσα μας!

Για ένα γιουβετσάκι

2008-09-14T02:08:00.000-07:00

14 ο μήνας αλλά δε με νοιάζει..συνεχίζω να βαριέμαι! Επιπλέον έχω και υπαρξιακά προβλήματα: Που έχει πάει το Fun Wall στο facebook??? Αντιμετωπίζω δε και ιδιαίτερες ανακατατάξεις στη ζωή μου αυτούς τους τελευταίους δυο μήνες. Αλλά ας τα πάρω απ' την αρχή..

Μέσα του καλοκαιριού, είχα τα γενέθλιά μου (πάντα έχει να κάνει με τα γενέθλια). Έγινα 27! Ποτέ δε με πιάνει κρίση ηλικίας (τουλάχιστον μέχρι τώρα...). Δεν κρύβω τα χρόνια μου κλπ κλπ. Φέτος με έπιασε κρίση αποκατάστασης. Ένα ζεστό μεσημεράκι λοιπόν, από εκείνα που η θερμοκρασία αγγίζει τους 150 και το καρπούζι είναι πλεόν γεγονός, τρώγαμεμε τη μαμά και τον μπαμπά το ωραιότατο γιουβετσάκι και τότε με έπιασε, ήταν μια κρίση ενηλικίωσης! Έφαγα, όπως πάντοτε, το γιουβετσάκι μου με απόλυτη αφοσίωση και ύστερα, σηκώθηκα και άρχισα σιγά σίγά να μαζεύω τα πράγματά μου. Μετά από ώριμη σκέψη 39 δετερολέπτων το είχα πάρει απόφαση, θα μείνω μόνη μου! Θα μάθω να μαγειρεύω το δικό μου γιουβετσάκι!

΄Εβαλα κάτω τα οικονομικά μου, είδα πως με λίγο κόπο θα τα καταφέρω και άρχισα. Ή μάλλον άρχισαν... Ο πλακατζής σε μπάνιο και κουζίνα, ο υδραυλικός θα έρθει μετά , ο μπογιατζής θα είναι ταυτόχρονα με τον πλακατζή αλλά όχι πριν τον ηλεκτρολόγο που θα αλλάξει διακόπτες, ο ηλεκτρονικός θα συνδέσει την κεραία και ο οικοδόμος θα χτίσει ένα τοιχίδιο που είναι έτοιμο να πέσει. Μετά ο επιπλοποιός. Και όλα τα Home Stores στη σειρά.Και τα μπάζα! Έλεος με αυτά τα μπάζα!

Επιτέλους τα κατάφερα! Μπορεί να μην έχω ψυγείο ακόμα, μπορεί η εξώπορτα να τρίζει και να χτυπάει, αλλά είμαι στο σπιτάκι μου! Η μαμά και ο μπαμπάς περήφανοι καμαρώνουν: Το παιδί τους έφτιαξε σπίτι (επιτέλους). Σημασία δεν έχει πως το έφτιαξε (ούτε πως το βρήκε σχεδόν έτοιμο). Και ύστερα ήρθα οι κακοί συγγενείς. Και μετά οι φίλοι με τα δωράκια τους (που δεν ξέρω τι θα τα κάνω αφού δεν ταιριάζουν πουθενά-πραγματικά). Και συνεχίσαμε με τους γνωστούς. Και πάντοτε το ίδιο: ¨Παντρεύεσαι". Κάτι μεταξύ ερώτησης και γνωστοποίησης-διευκρίνισης. Γιατί ως γνωστό, έχω το δικό μου σπίτι=πατρεύομαι. Γιατί χωρίς έναν άνδρα πάνω από το κεφάλι μου, "πως θα γυρίσω σπίτι, κορίτσι πράμα???"

Με παρεξηγήσατε!

Εγώ απλά ένα γιουβετσάκι ήθελα να φτιάξω....

2008-09-03T10:29:00.000-07:00

3 ο μήνας...βαριέμαι...

Κλειστόν λόγω διακοπών!

2008-07-04T09:30:00.000-07:00

Ήρθε η ώρα να πάμε διακοπές! Μετά από έναν χρόνο γεμάτο επιτυχίες (χμ...) και χιλιάδες αναγνώστες(χμ...χμ...), ήρθε η ώρα για διακοπές! Για προσωρινά θα σταματήσω λοιπόν να κατακλύζω το -κατακαημένο-blog μου με την απαράμιλλη δημιουργικότητα μου και να ανανεώσω το ραντεβού για τον Σεπτέμβρη του 2014 (τώρα κοντά δηλαδή).

Ευχαριστώ τα εκατομμύρια αναγνωστών όλον αυτό το χρόνο, αλλά κυρίως ευχαριστώ τα 5 άτομα που έκαναν τον κόπο και με επισκέπτοταν!

Θα τα ξαναπούμε το φθινόπωρο λοιπόν, που μου ταιριάζει και καλύτερα!

Το βόδι: Μια κωμικοτραγική ιστορία ενός βοδιού που επειδή έβρισε, πέθανε.

2008-06-22T02:16:00.000-07:00

Ήταν ένα βόδι
που έτρωγε ένα ρόδι
και άρχισε να κόβει
ένα ξένο πόδι

Πάει το πόδι οϊμέ!
και μου έδωσαν κι εμέ,
έναν κόκκινο πελτέ
μέσα σ’ ένα μπλε κεσέ

Και μου πέφτει ο κεσές
που τον έφαγα προχτές
και μου λέει το βόδι «δες»!
και μου αρχίζει τις βρισιές

Σα μου λέει μια βρισιά
‘γω του δίνω μια μπουνιά
πάει τ’ άμοιρο το βόδι
του ’σπασα το δεξί πόδι

Τρέχω να τηλεφωνήσω
βιαστικά, να μην αργήσω
παίρνω στο νοσοκομείο
κι έκανε και τόσο κρύο!

Εγώ άρχισα να κλαίω
γιατί ήξερα πως φταίω
ζήτησα έν’ ασθενοφόρο
κι είδα έναν αεροπόρο

Είχε ένα σπασμένο πόδι
καλή ώρα όπως το βόδι
λέω «δυο ασθενοφόρα»
και μας λεν «αυτή την ώρα??»

Κουβαλάω ως τον Πόρο
τον φτωχό αεροπόρο
και τον πάω κοντά στο βόδι
με το ‘να το σπασμένο πόδι

Έρχεται το ασθενοφόρο
παίρνει τον αεροπόρο
μα το βόδι δεν το θέλει
τι θα γίνει δεν το μέλει

Πάω στο κτηνιατρείο
μπαίνω μες στο ιατρείο
βλέπω μια γραμματέα
που ‘τανε πολύ ωραία

Το επήρανε το βόδι
του κοιτάξανε το πόδι
και μου λένε μυστικά
«τα ψωμιά τ’ δεν είν’ πολλά»

Και το πήρανε το βόδι
να του φτιάξουνε το πόδι
μέσα εις το χειρουργείο
που ‘ταν σαν ξενοδοχείο

Όταν πέρασε η ώρα
κι όταν έξω είχε μπόρα
είχα τόση αγωνία
αν θα έβγαινε ως τη μία

Είχα κι ένα ραντεβού
κι έπρεπε να πάω αλλού
με την κόρη του μανάβη
που να με φιλά δεν παύει

Ώσπου αρχίζω να πεινώ
κι έφυγα για κολατσιό
πήρα ένα κουλουράκι
με ολίγο σουσαμάκι

Ώσπου βγαίνει ο γιατρός
και μου λέει «εκεί τι τρως;»
«έλα μέσα να σου πω
το μαντάτο το κακό»

Και μου είπε πως πεθαίνει
στη ζωή άλλο δεν μένει
ήταν άρρωστο πολύ
και θα ζούσε ως την αυγή

Μπαίνω μες στο χειρουργείο
και πουλάκια βλέπω δυο,
τονε βλέπω στο κρεβάτι
μ’ ανοιχτό το ένα μάτι

Μα μου λέει «εγώ πεθαίνω
κι ένα μόνο πράγμα θέλω
να φροντίζεις τα παιδιά μου
και την όμορφη γιαγιά μου»

Και του λέω εγώ «εντάξει
θα βάλω σ’ όλα μια τάξη»
τότε αυτό κλείνει τα μάτια
και μου λέει «αει στα κομμάτια»

Εγώ άρχισα να κλαίω
γιατί ήξερα ότι φταίω
που του έσπασα το πόδι
ω, μικρό, γλυκό μου βόδι!

Τώρα πάνω εκεί που θα ΄σαι
πολλή ώρα θα κοιμάσαι,
θέλω να με συγχωρήσεις
που δε σ’ άφησα να ζήσεις

Μα μια μέρα θα τα πούμε
κι όλο θα χαζολογούμε
μαζί θα ονειρευτούμε
τάχα ακόμη ότι ζούμε…

The end

8 Μαρτίου 1996

Σημ.1: Ένα ευχαριστώ σε Κόμη και Μαρία, για τη φιλική συμμετοχή στη συγγραφή του υπ' όψιν ποιήματος. Επίσης ένα μεγάλο ευχαριστώ στην καθηγήτρια των μαθηματικών στο γυνμάσιο, που η διδασκαλία της με ενέπνευσε να γράψω αυτό το αριστούργημα (επίσης με ενέπνεε να κόψω τις φλέβες μου από τη βαρεμάρα, αλλά τελικά μου βγήκε μια πιο καλλιτεχνική πλευρά...λέμε τώρα...!)

Σημ.2: Υπάρχει ολόκληρη συλλογή και από άλλες τέτοιες βαρετές μαθητικές ώρεs έμπνευσης.
Σημ.3: Ελπίζω να είναι εμφανής η άμεση σχέση που συνδέει tango -βόδι.

Is THAT true?

2008-06-15T07:56:00.000-07:00

Ύστερα από πρόσκληση της αγαπητής φίλης naya ιδού:
Τα δυο ψέματα
Και η μια αλήθεια...

α) Έχω διαβάσει πάνω από 1.000 λογοτεχνικά βιβλία
β)Έχω κάνει σεξ με τον διευθυντή μου
γ)Στα 17 βούτηξα το αμάξι του πατέρα μου για μια βόλτα στο Ρίο!

και τώρα?

Update Παρασκευή 20.06.2008

Λοιπόν...τα στατιστικά:
Απ' τους 12 φίλους bloggers που απάντησαν, οι μισοί θεωρούν πως έκλεψα το αυτοκίνητο του πατέρα μου. Οι τέσσερις είπαν πως εβρέθην σε στενότατη επαφή με τον διευθυντή μου και μόνο 2 - η naya και η abttha - ψήφισαν το πρώτο. Και είχαν δίκιο. Εξηγώ:

Πριν 2 χρόνια, το 2006, έκανα την τακτική επίσκεψή μου στη δημοτική βιβλιοθήκη. Η βιβλιοθηκάριος, η κ. Φωτεινή (φυσικά και ξέρω το όνομά της, των παιδιών της, του μπατζανάκη της ξαδέρφης της καθώς και την εξέλιξη της κήλης που άνδρα της), με ρώτησε πόσα χρόνια μπαινοβγαίνω στη βιβλιοθήκη, αφού εγώ πήγαινα προτού εκείνη πιάσει δουλειά εκεί. Μ'αυτά και με τ' άλλα, μπήκαμε στη βάση δεδομένων της βιβλιοθήκης και είδαμε πως γράφτηκα το 1995. Από τότε έχω δανειστεί 1.018 βιβλία. Υπολογίζοντας πως μου αρέσει το διάβασμα (σε αντίθετη περίπτωση θα ήμουν κάποιου είδους freak που δανείζεται βιβλία για να τα μυρίζει τις νύχτες...), αλλά μερικά γύριζαν πίσω αδιάβαστα - καταλήξαμε στο συμπέρασμα πως πρέπει να έχω διαβάσει γύρω στα 900-950 βιβλία. Η αλήθεια είναι πως φρίκαρα λίγο με τον αριθμό! Anyway, από τότε πάνε δυο χρόνια, δεν θα έχω διαβάσει άλλα 50? Περίπου?

Σχετικά με τη δεύτερη πρόταση: Το σεξ με τον διευθυντή μου το φαντάζομαι σαν ναζιστικό βασανιστήριο με τη διαφορά πως θα έπρεπε να προσποιηθώ πως μου αρέσει! Βέβαια τώρα που το σκέφτομαι καλύτερα, εκείνος βρίσκει καθημερινά τρόπους να κάνει σεξ μαζί μας, χωρίς μάλιστα διακρίσεις φύλου. Όλο και κάποιον τρόπο θα βρεί να μας γ@#$σει.

Το τρίτο τώρα και πιο δημοφιλές. Θα το θέσω απλά. Πήρα το δίπλωμα για το αυτοκίνητο το 2002 και από τότε, δεν ξέρω που βρίσκεται. Μου αρκεί που ξεχωρίζω το φρένο από το γκάζι. Δεν οδηγώ και όπως πάει, ούτε και πρόκειται. Τώρα αν σκεφτούμε πως τελικά η εφηβεία μου πέρασε με 1.000 βιβλία, προφανώς δεν είχα και ιδιαίτερες πιθανότητες να κάνω κάτι τέτοιο. Σημαντικό ρόλο παίζει και το γεγονός πως ο πατέρας μου έχει ένα υπέροχο αμάξι Renault, τελευταίο μοντέλο του '88...

Αυτααα....

6,5

2008-06-08T06:48:00.000-07:00

Δεν ήταν ο πρώτος, ούτε φυσικά ο τελευταίος! Ήταν όμως ο μεγαλύτερος που είχα ζήσει ποτέ μου! Με ταρακούνησε συθέμελα! Πάτρα 08.06.2008 και ώρα 15:25. Χάζευα ανέμελα στην tv το "extreme makeover-house edition" (επίκαιρο τηλεοπτικό πρόγραμμα όπως απεδείχθη!) όταν ξεκίνησε. Έχω συνηθίσει στους σεισμούς. Ξέρω πότε είναι δυνατοί, πόσο θα κρατήσουν και αν θα με τρομάξουν αρκετα. Ε, σε αυτόν, έχασα τη μπάλα! 'Εκανε τα τερτίπια του ο Εγκέλαδος, και μας πήρε και μας σήκωσε, στην κυριολεξία! Όταν δε, άρχισε να κουνάει για τα καλά, βγήκα έξω στο δρόμο, κάνοντας τα 100μ. ταχύτητας σε 9,7 sec, σπάζοντας κάθε παγκόσμιο ρεκόρ που έχει καταγραφεί έως σήμερα! Το μόνο που σκεφτόμουν κουτρουβαλώντας τα σκαλοπάτια ήταν "Θεούλη μου, άσε με να βγώ και γκρέμισέ τα όλα πίσω μου!!". Αφού βγήκα λοιπόν, βρήκα ένα καλό σημείο να σταθώ (ο σεισμός εν τω μεταξύ συνέχιζε ακάθεκτος) και έκανα την πρώτη τρομαχτική ανακάλυψη!! Δεν μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου! Κούναγε τόσο πολύ που έχανα την ισορροπία μου! Έτσι για να σταθώ όρθια άρχισα να κουνιέμαι κι εγώ μαζί, στηρίζοντας το βάρος μου πότε στο ένα πόδι και πότε στο άλλο! Η δεύτερη ανακάλυψη που έκανα αμέσως μετά ήταν πως ήμουν μόνη μου! Δεν είχε κατέβει κανείς κάτω στο δρόμο! Εκεί ψιλοντράπηκα γιατί σκέφτηκα πως τελικά δεν θα πρέπει να ήταν και τόσο δυνατός... Κάπου εκεί τελείωσε και ο σεισμός και άρχισα να αναρωτιέμαι που βρίσκονται οι δικοί μου! "Μαμααα, μπαμπααα κατεβείτε κάτω!!!" (δεν πλησίαζα φυσικά το σπίτι, από τη γωνία τους φώναζα...) Κάπου εκεί άρχισαν να σκάνε μύτη και οι υπόλοιποι γείτονες. Ακόμα δεν μπορώ να το καταλάβω. Τελείωσε ο σεισμός και μετά κατέβηκαν. Δηλαδή σε περίπτωση που είχαν πέσει σπίτια, αυτοί θα έμεναν μέσα??

Anyway, πρώτος κατέβηκε ο πατέρας μου. Τρέχοντας κοντά του, τον ρώτησα με φωνή όλο αγωνία που βρίσκεται η μαμά, "Τώρα ψάχνει να βρεί κάτι να φορέσει και έρχεται"!!. Σε λίγο έσκασε και η μάνα μου με τσάντα που περιείχε τηλέφωνο κινητό, πορτοφόλι με λεφτά,φακό, ταυτότητες, βιβλιάρια υγείας κλπ. Αφού λοιπόν βεβαιωθήκαμε πως ήμασταν καλά συγγενείς και γείτονες, ξεκίνησε ο διαγωνισμός βλακείας: "7,5 Ριχτερ ήταν σου λέω!", " Το επίκεντρο ήταν εδώ κατώ απ'το σπίτι μου!" , "Δεν ήταν ο κύριος σεισμός, θα γίνει κι άλλος, δυνατότερος!"

Εγώ αφού χαλάρωσα και σταμάτησαν να τρέμουν τα ποδαράκια μου, ανέβηκα στο σπίτι, πρώτον για να φορέσω παπούτσια (φυσικά και είχα κατέβει ξυπόλητη) και δεύτερον για να δω αν έχει πάθει τίποτα το σπίτι. Εκτός από κάτι βιβλία που είχαν πέσει κάτω και κάτι κάδρα που στράβωσαν (τσαντίστηκαν προφανώς και δεν μου μίλαγαν), κατά τ' άλλα δεν έιχαμε καμία ζημιά. Φόρεσα λοιπόν παπούτσια, ρούχα της προκοπής -έβγαλα το σορτς που τρόμαξε τη γειτονιά -ε, αφού ανέβηκα φόρεσα και τους φακούς επαφής, έπλυνα τα δόντια μου, χτενίστηκα, έβαλα και ρουζ (λίγο), πήρα μαζί κινητό και το ασύρματο του σταθερού και κατέβηκα κυρία πλέον να κάνω το απαραίτητο P.R. με τους γείτονες.

Λίγο αργότερα έφυγα και πήγα λίγο πιο έξω από την Πάτρα όπου και με έπιασε η ψυχή μου. Ο παραλιακός δρόμος έχει ανοίξει στη μέση σε πολλά σημεία και υπάρχουν κάθετες καθιζήσεις ασφάλτου που τις έχει περιφράξει πρόχειρα ο Δήμος μέχρι να καλυφθούν. 5 ελικόπτερα μέτρησα να κατευθύνονται προς την Ανδραβίδα. Γυρίζοντας πλέον σπίτι και γράφοντας αυτές τις γραμμές, ακούω στην τηλεόραση ήδη για έναν νεκρό και αρκετούς εγκλωβισμένους.

Μας συνέστησαν 5 ώρες επιφυλακή. Δε βλέπω να κοιμάμαι το βράδυ...

Fervor de Buenos Aires

2008-05-12T06:43:00.000-07:00

Επιτέλους κοντεύω να τελέιώσω με τις εξετάσεις και να επιστρέψω στις blogοϋποχρεώσεις μου! Τι χαρά! Έχω τόοοοοσα λίγα καινούρια πράγματα να γράψω! χεχε! Τέλος πάντων, παρόλο τον περιορισμένο μου χρόνο, θεωρώ απαραίτητο να αναρτήσω τα νέα για τη συναυλία των Fervor παρακάτω, που απ' ότι έμαθα θα είμαι κι εγώ εκεί...

Η δεκαμελής orquestra tipica "Fervor de Buenos Aires", θα βρεθεί για μια βραδυά μόνο στο Συνεδριακό κέντρο του Πανεπιστημίου Πατρών! Η διοργάνωση γίνεται από το Centro Cultural - Patras Tango Academia. Θα συμμετάσχουν επίσης μαθητές της Ακαδημίας με χορογραφίες της Ειρήνης και του Βασίλη!

Astor Piazzola - Libertango

2008-04-13T04:51:00.000-07:00

"The tango lessons" - 1997

Flood Dream

2008-03-29T05:06:00.001-07:00

153η ημέρα εγκλεισμού.
Είμαι μόνος μου. Ή είμαι μόνη μου. Δεν ξέρω, έχω μπερδευτεί. Δεν νιώθω όμως μοναξιά,. Είμαι μέσα σε ένα κουκούλι, τυλιγμένος με μια υγρή κουβέρτα. Δεν κρυώνω, αισθάνομαι ζεστασιά. Αλλά είμαι μόνος. Ή μόνη μου.
Κοιτάω τα χέρια μου. Χέρια ανθρώπου που δεν έχουν δουλέψει ποτέ. Είναι διάφανα, μερικές φορές διακρίνω τις φλέβες, μπλε, να διακλαδώνονται και να με κάνουν να αισθάνομαι άνθρωπος. Ίσως να μην είναι τα χέρια μου διάφανα αλλά τα μάτια μου. Ίσως απλά το μυαλό μου να μη γνωρίζει τι είναι διάφανο και να μπερδεύεται. Βάζω το διάφανο μεγάλο δάχτυλο του αριστερού μου χεριού στο στόμα και το πιπιλάω. Είμαι αριστερόχειρας.

194η ημέρα εγκλεισμού.
Είμαι μόνος μου. Κανείς δε με έχει ζητήσει. Θέλω να πιστέψω πως δεν με έχουν ξεχάσει και πως κάποιοι με αγαπούν και με σκέφτονται. Έτσι είναι η ανθρώπινη φύση-σκέφτομαι- πιστεύεις πως πάντα κάποιος σε αγαπά, μα αμέσως μετά νιώθεις την απέραντη μοναξιά. Εγώ, δεν νιώθω μοναξιά. Έχω τη μάνα μου και τον πατέρα μου που με αγαπάνε. Μερικές φορές μου φωνάζουν έξω από την πόρτα της μοναξιάς που είμαι κλεισμένος, και μου λένε πόσο με αγαπούν και με προσμένουν.
Από μακριά ακούω μουσικές.
Τις περισσότερες ώρες κοιμάμαι. Δεν ξέρω τι να κάνω όταν είμαι ξύπνιος κι έτσι κοιμάμαι. Θέλω να ξεκουραστώ. Έμαθα πως όταν βγω από ‘δω μέσα, θα πρέπει να δουλέψω, να μοχθήσω, να πονέσω και να μην ξεκουραστώ, μέχρι να πεθάνω. Έτσι έμαθα. Και γι’ αυτό ξεκουράζομαι. Ετοιμάζομαι να γυρίσω πλευρό. Έχω πιαστεί.
Κάτι περιμένω. Περιμένω να βγω έξω. Θέλω να δω το πρόσωπο του πατέρα μου, να μυρίσω την αγκαλιά της μάνας μου. Έχω κουραστεί εδώ μέσα μόνος μου και αρχίζω να αισθάνομαι μοναξιά.

263η ημέρα εγκλεισμού.
Μόλις ξύπνησα και πονάω. Σήμερα η μοναξιά είναι πολύ μεγάλη. Με κατακλύζει από παντού. Κρυώνω για πρώτη φορά. Αρχίζω και χτυπιέμαι. Θέλω να βγω έξω! Βγάλετε με από ‘δω! Δυο χέρια με τραβάνε έξω. Κάποιος με χαστουκίζει δυνατά. Πονάω, ξαφνιάζομαι και αρχίζω να κλαίω. Δεν το περίμενα.
Είμαι πλέον έξω.
Επιτέλους γεννήθηκα.

Σημ. Φωτο από Arthur Tress

Τι να φταίει άραγε;

2008-03-20T03:21:00.000-07:00

Όταν τα πράγματα στη ζωή μας ξεκινούν να δυσκολεύουν, αρχίζουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο της κακής μας διάθεσης σε όποιον βρεθεί μπροστά μας: στη δουλειά, στον διευθυντή, στην ατυχία, στη ΔΕΗ, στον ΟΠΑΠ, στον ανάδρομο Ερμή...κάπου τέλος πάντων.
Εγώ σαν φαν των Monty Python, αισθάνομαι πάντα καλύτερα όταν ξέρω πως ότι και να γίνει, ακόμα και οι πεθαμένοι, κουνάνε ευχάριστα το πόδι τους...
όπως παρακάτω...

Monty Python's Life of Brian

Some things in life are bad,
They can really make you mad,
Other things just make you swear and curse,
When you're chewing life's gristle,
Don't grumble,
Give a whistle
And this'll help things turn out for the best.
And...

Always look on the bright side of life.
Always look on the light side of life.

If life seems jolly rotten,
There's something you've forgotten,
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps,
Don't be silly chumps.
Just purse your lips and whistle.
That's the thing.
And...

Always look on the bright side of life,
Always look on the right side of life,

For life is quite absurd
And death's the final word.
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin.
Give the audience a grin.
Enjoy it. It's your last chance, anyhow.
So,...

Always look on the bright side of death,
Just before you draw your terminal breath.

Life's a piece of shit,
When you look at it.Life's a laugh and death's a joke it's true.
You'll see it's all a show.
Keep 'em laughing as you go.
Just REMEMBER that the last laugh is on you.And...

Always look on the bright side of life.
Always look on the right side of life....................

Caliente

2008-03-12T02:37:00.000-07:00

Σάββατο πρωί,Αθήνα, οδός Ερμού ...κι εγώ περπατάω χοροπηδώντας από το Zara στο Mango μετά στο Body Shop και αμέσως μετά ξανά στο Zara. Το ίδιο και εκατοντάδες άλλοι, που με σπρώχνουν να περάσουν πρώτοι στο δοκιμαστήριο, να φτάσουν πρώτοι στο μοναδικό άδειο τραπεζάκι του καφέ και να ευχαριστηθούν τα σαββατιάτικά τους ψώνια. Καλά καλά δεν ακούω τι λέει η αδερφή μου, που ηρωικά ψάχνει να βρεί μαζί μου Το Φόρεμα: που θα φοριέται πρωί αλλά και βράδυ, θα κρύβει αυτά που πρέπει να κρυφτούν, θα είναι τόσο σεξυ, θα είναι τόσο σεμνό, θα ταιριάζει με όλα μου τα παπούσια, θα ταιριάζει βέβαια και με το παλτό που αγόρασα τα χριστούγεννα και τελικά θα κοστίζει τόσο που δεν θα το αγοράσω. Παρόλα αυτά εγώ συνεχίζω ακάθεκτη να μπαινοβγαίνω στα μαγαζιά χαρωπή και κεφάτη...

Ήταν δυο κορίτσια,δυο βιολιά, καθισμένα στο πλακόστρωτο, που αποφάσισαν να παίξουν κάτι άλλο, διαφορετικό και η Ερμού γέμισε με Libertango...

Παιχνίδι!!!

2008-02-27T07:19:00.000-08:00

Σε συνέχεια της πρόσκλησης της αγαπητής blogoφίλης naya, πήρα κι εγώ το πρώτο βιβλίο που βρέθηκε δίπλα μου για να συνεχίσω το παιχνίδι. Δυστυχώς, το πρώτο ήταν ένα λεξικό αγγλικών κι έτσι δεν πληρούσε τις προδιαγραφές! Προχώρησα αμέσως στο επόμενο βιβλίο, ένα περιοδικό που δεν είχε σελίδα 123!! Στο τρίτο στη στίβα βιβλίο, έναν ταξιδιωτικό οδηγό για τη Ρώμη, η σελίδα 123 είχε μια υπέροχη φωτογραφία της πόλης!! Είχα αρχίσει να εκνευρίζομαι!! Κι έτσι, πήγα στο κομοδίνο μου, πήρα το βιβλίο που διαβάζω τώρα και έγραψα από εκεί!! Λοιπόν, 6η,7η,8η περίοδος σελ.123:

"...Ο Κατάδικος καταφέρνει να μην αποβλακώνεται από τον συνεχήν ύπνον.Οι γέροι και οι επαρχιώτες Κατάδικοι ξυπνούν τα χαράματα. Οι μάγκες Κατάδικοι κοπροσκυλιάζουν ως το μεσημέρι..."

Ηλίας Πετρόπουλος "εγχειρίδιον του Καλού Κλέφτη" λαικόν και μακάβριον ευθυμογράφημα ΑΘΗΝΑ 1979.

Στο παιχνίδι καλώ να συμμετάσχουν και οι φίλες μου οι logiokrisies καθώς και η popi.

Άραγε πότε τελειώνουν αυτά τα παιχνίδια??

Δε μου αρέσει:

2008-02-17T00:56:00.000-08:00

1.Έρχεται το καρναβάλι και εγώ θα είμαι στην Πάτρα
2.Σήμερα είναι Κυριακή και αύριο ξεκινάει το μαρτύριο του Σίσσυφου στη δουλειά.
3.Σε λίγες ημέρες ξεκινάει το ετήσιος διαγωνισμός TanGo.
4.Δεν μου αρέσουν οι διαγωνισμοί.
5.Έχω παχύνει.
6.Έχω χάσει το τηλεχειριστήριο για το γκαράζ.
7.Αύριο πρέπει να δώσω 300€ παράβολα
8.Δεν βρίσκω πουθενά τον γιατρό για να κλείσω ένα ραντεβού. Πριν τον βρώ θα μου έχει περάσει.
9.Μη με πάρεις τηλέφωνο, δεν μου αρέσουν οι Κυριακές και θα γκρινιάζω...

Narcotango - Otra Luna

2008-02-09T06:01:00.000-08:00

No me dejes nunca

2008-02-02T03:14:00.000-08:00

"TANGO - No me dejes nunca"
Είναι ταινία, μια ταινία για το TanGo. Την αγόρασα σε DVD το καλοκαίρι απο το Buenos Aires, 60 πέσος. Υποψήφια για Όσκαρ καλύτερης ξένης ταινίας το 1998, για Χρυσή Σφαίρα επίσης το '98 με επίσημη συμμετοχή σην έναρξη του Φεστιβάλ των Καννών.

Υπέροχο soundtrack - από τα αγαπημένα μου και φανταστικές χορογραφίες - ιδίως το Tango Del Atardecer. Κατά τ' άλλα δεν έχω προφανώς και πολλές γνώσεις πάνω στον Λατινοαμερικανικό κινηματογράφο γιατί μου φάνηκε λίγο άδειο σαν έργο. Ίσως να φταίει πως δεν καταλάβαινα και πολύ καλά τη γλώσσα, ίσως πως έχω πάθει πλύση εγκεφάλου με τις βορειοαμερικανικές αηδίες, ίσως να έχω πολλές απαιτήσεις.

Πάντως για τους λάτρεις του χορού, εξακολουθεί να παραμένει ένα υπέροχο adorno...

Luna Brava

2008-01-22T06:43:00.000-08:00

Σήμερα έχει πανσέληνο. Είναι πολύ όμορφα όταν φωτίζει το φεγγάρι. Με κάνει να θέλω να πάω περίπατο! Με τα πόδια και όχι με το αυτοκίνητο, κάπου χωρίς προορισμό. Να κάνω μια μεγάλη βόλτα, έναν κύκλο, στο φεγγαρόφωτο απο κάτω και να γυρίσω ύστερα σπίτι. Όμως δεν μπορώ, γυρίζω τρέχοντας στο σπίτι, με κατεβασμένο το κεφάλι και κρατώντας απο το ένα χέρι το κινητό και από το άλλο τα κλειδιά. Τρομάζω με τα αυτοκίνητα που περνούν σιγά δίπλα, αν δω δε και κανέναν άνδρα να περπατάει μόνος του, ανοίγω το κινητό κάνω πως μιλάω! Φόβος? Ανασφάλεια? Χθες το βράδυ, δίπλα απο το σπίτι του φίλου μου βίασαν ένα κορίτσι. Ειχε βγεί μήπως κι εκείνη για μια βόλτα στο φεγγαρόφωτο?

Χορεύω TanGo. Μήπως να μάθω να χορεύω και καράτε?

Paso Basico

2008-01-18T04:00:00.000-08:00

Στο Tango ο άνδρας οδηγεί και η γυναίκα ακολουθεί. Δεν φαίνεται πολύ φαλλοκρατικό? Σε 'μένα πάντως όχι. Τους λυπάμαι τους tangeros! Έχετε παρακολουθήσει ποτέ ένα ζευγάρι να χορεύει TanGo? Στηλώνουμε το βλέμμα στα πόδια. Δεν ξέρουμε αν ο άνδρας είναι ξανθος ή μελαχροινός, αν η γυναίκα έχει μεγάλη μύτη ή μακρυά μαλλιά. Κοιτάζουμε τα πόδια και ακολουθούμε τα βήματα. Εκείνη τη στιγμή ο εγκέφαλος κάνει ένα παιχνίδι. Δεν ξεχωρίζει κινήσεις. Αντιλαμβάνεται μόνο μια συνεχή κίνηση των ποδιών... Αλλά κάνει και κάτι άλλο: δεν κοιτάζουμε, δεν μπορούμε να κοιτάξουμε τα πόδια του άνδρα, ποτέ! Είτε είμαστε γυναίκες είτε άνδρες πάντα τα μάτια μας θα είναι καρφωμένα στα ψηλοτάκουνα! Ε, γι' αυτό λυπάμαι τους άνδρες. Καταβάλουν μεγάλη προσπάθεια να οδηγήσουν σωστά τον χορό και στο τέλος χειροκροτούν εκείνη!

Πάντως έχει και μια ισότητα το όλο θέμα. Εσύ θα οδηγείς, εγώ θα εκτελώ και εγώ θα παίρνω τα λουλούδια στο τέλος! Δεν ξέρω, σαν γυναίκα μου αρέσει. Μου αρέσει να έχω έναν άνδρα που να μου λέει "Σήμερα θα βγούμε για φαγητό, θα πάμε σε εκείνο το εστιατόριο που σου άρεσε τις προάλλες και θα καθήσουμε σε εκείνο το τραπέζι που έχει ησυχία αλλά βλέπεις και εξω τη θάλασσα".

To TanGo μοιάζει με τη ζωή. Με τους άνδρες και τις γυναίκες.Έναν τέτοιο άνδρα έχω εγώ, μόνο που δεν χορεύει TanGo..!

It takes two to tango...

2008-01-17T03:37:00.000-08:00

Δίπλα παρέθεσα και μερικά videos απο την ταινία-ύμνο κατά τη γνώμη μου για το TanGo "Tango Lessons" . Μπράβο στη Sally Potter (πεθερά του Harry Potter?) που κατάφερε να βάλει σε μια ταινία της τρεις απο τους πιο γνωστούς και μεγάλους χορευτές TanGo της Αργεντινής.

Pablo Veron, Gustavo Naveira και Fabia Salas σε μια εκπληκτική χορογραφία καταργούν τη σκέψη πως το TanGo χορεύεται μόνον απο μια γυναίκα και έναν άνδρα. Απερίγραπτη χορογραφική δράση σε ένα συνοθύλευμα βημάτων, που επιτυγχάνει άνετα να σε παρασύρει να γίνεις το πέμπτο μέλος...

Άντε, πάλι με έπιασε η αγάπη για το TanGo!!

Λοιπόν...

It takeς two to tango....

Not anymore...

El mejor Pugliese

2008-01-15T08:25:00.000-08:00

Εδώ παραθέτω ένα tango που αξίζει να το δει κανείς για τη μουσική και το passion.

Facundo ana Natalia dix point from Greece

Tips

2008-01-15T07:00:00.000-08:00

Σκεφτόμουν σήμερα στη δουλειά, εκεί που έκοβα αποδείξεις και χαμογελούσα στα 500€, πως καλό θα ήταν να γράψω και δυο λόγια για το tango έτσι για ξεκάρφωμα, αφού το blog είναι που είναι αφιερωμένο σε αυτό! Ύστερα λοιπόν από πολύωρη έρευνα στο νετ και αφού διάβασα δεκάδες σελίδες αφιερωμένες σε αυτό, έβγαλα κι εγώ ένα conclusion για να γράψω. Προτού όμως ξεκινήσω, καλό θα ήταν να παραθέσω δυο σκέψεις μου σχετικά με το πως αντιμετωπίζεται αυτός ο χορός απο φίλους και γνωστούς έστω!

Ξεκινώντας απο τα βασικά καλό θα ήταν να αναφέρω πως δεν είναι ταγκό αλλά τάνγκο. Και γι' αυτό μη με κοιτάτε περίεργα όταν το προφέρω έτσι!! Ταγκό είναι η γαλλική προφορά του tango. Εμείς, σαν έλληνες μάθαμε αυτό τον χορό από τις γαλλικές του εκφράσεις και γι'αυτό υιοθετήσαμε και την ανάλογη προφορά. Τώρα ταγκό ή τάνγκο και τα δυο ξενόφερτα είναι, επομένως διαλέγουμε και παίρνουμε...

Συνεχίζοντας, θα ήθελα να διαμαρτυρηθώ σε εκείνους που θεωρούν το tango έναν εύκολο χορό. Ενας γνωστός έλληνας χορευτής, επέμενε σε μια τηλεοπτική εκπομπή πως στο tango δεν υπάρχει "καμία τεχνική" και όλα είναι εύκολα και ελεύθερα!! Από εκείνη τη στιγμή σταμάτησα να τον θεωρώ καλό χορευτή, διότι μου φαίνεται πως δεν ξέρει ούτε τα βασικά! Το tango είναι ένας χορός που έχει τρομερές απαιτήσεις, ιδιαίτερη τεχνική και θέλει πολλές ώρες εξάσκηση. Ωστόσο ας μην παρεξηγηθώ. Στη σχολή χορού έχουμε έναν συμμαθητή 60 ετών! Φυσικά ο δάσκαλος δεν έχει την απαίτηση απο εκείνον να γίνει χορευτής, αλλά να συνοδεύει αξιοπρεπεώς μια ντάμα σε μια milonga. Σε περίπτωση που κάποιος θα ήθελε να ακολουθήσει κάποιο advanced επίπεδο, ασφαλώς θα χρειαστεί πολύ έντονη προσπάθεια και πολύ καλή φυσική κατάσταση.

Another day, another dollar

2008-01-13T01:39:00.000-08:00

Σήμερα ξύπνησα στις 9:00, πολύ νωρίς γιατί σήμερα είναι Άλλη μια κακή Κυριακή.Τις Κυριακές ξυπνάμε αργά γιατί είναι κακές και πρέπει να περάσουν γρήγορα.Τις τελευταίες ημέρες πονάει ο λαιμός μου και ο πόνος φτάνει μέχρι το μυαλό και την ψυχή. Άκουσα όλα τα TanGo που έχω αποθηκευμένα στον HDD αλλά ακόμα ο πόνος να φύγει. Παυσήλυπον finito.

Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί όλοι θεωρούν τον Chicho τον μεγαλύτερο TanGo χορευτή στον κόσμο. Την κοιλιά του την έχουν δεί ποτέ? Πώς χορεύει με τόσο λίπος?Ένας χορευτής πρέπει να είναι τόσο λεπτός και ευλύγιστος ώστε περνάει ανάμεσα απο τα βλέφαρά μας όταν τα κλείνουμε και να χορεύει στα όνειρά μας.

Σήμερα είναι Κυριακή και δεν έχω όρεξη για γελοιες λέξεις.

Πού πήγε η μαγεία? Γιατί το στομάχι μας σφίγγεται με την προοπτική της ζωής που περιμένουμε?

Σε λίγε ημέρες ξεκινά ο ετήσιος διαγωνισμός TanGo. Η υποχρεωτική συμμετοχή, δεν μου αρέσει, δεν την καταλαβαίνω. Δεν υποτίθεται πως οι διαγωνισμοί έχουν έναν προαιρετικό χαρακτήρα? Πονάει ο λαιμός μου, δε θέλω να πάρω μέρος σε κανένα διαγωνισμό.Πονάει το μυαλό μου.

Η μουσική σε γοητεύει. Εγώ θέλω και λόγια. Μου αρέσει να σιγοψυθυρίζω τα λόγια.

"Por una cabeza todas las locuras..." Carlos Gardell.

It's time...

2008-01-06T07:15:00.000-08:00

Γιατί ποτέ δεν έχω τίποτα ιδιαίτερο να πω, να γιατί δε γράφω ποτέ.
Συνήθως έρχονται διάφοροι και με ρωτούν με ενδιαφέρον "γιατί δεν έγινες ηθοποιός?" , "Ω τι ωραία που χορεύεις!Γιατί δε το έκανες επάγγελμα?" , "Γιατί δεν γράφεις κάτι?" Εγω τότε χαμογελάω συγκαταβατικά, σκύβω και λίγο το κεφάλι (το έχω προβάρει απο πριν) και λέω και "ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια". Η αλήθεια είναι όμως πως ότι και να έκανα ούτε ηθοποιός έγινα, ούτε χορεύτρια, ουτε φυσικά έγραψα ποτέ κάτι όμορφο.Γιατι να το κάνω άλλωστε?

Θυμήθηκα τώρα, τότε στο Γυμνάσιο είχα πολύ φαντασία και έτσι έρχονταν οι φίλες μου, μού έλεγαν τα μυστικά τους και ύστερα εγώ τα έκανα ιστορία. Ηρθε μια φορά η Ε. και μου είπε πως αγαπούσε -!- ένα αγόρι! Και εγώ το έκανα ιστορία.Αλλά της Ε. δεν της άρεσε όταν τη διάβασε "μας έβαλες να φιληθούμε!!!!! " μου είπε με απέχθεια! Τότε ίσως σκέφτηκα πως δεν θα γινόμουν ποτέ συγγραφέας.

Όταν σπούδαζα, επειδή έλεγα να κάνω κάτι εναλλακτικό πήγα σε ένα εργαστήρι θεάτρου. Πλάκα που είχε! Κυλιόμασταν στο πάτωμα βγάζοντας άναρθρες κραυγές για να εξωτερικεύσουμε ίσως το ζώο που κρύβουμε μέσα μας! Όταν λοιπόν θα φτιάχναμε ένα θεατρικό για τα μούτρα μας, μου είπε εμέναο δάσκαλος πως ο ρόλος μου θα ήταν μιας υπηρέτριας που θα έμπαινε στη σκηνή κρατώντας μια κούπα και θα έλεγε "το τσάι σας". Εκεί ήταν που δεν θέλησα να είμαι τίποτα λιγότερο απο πρωταγωνστρια και άφησα και το θέατρο στην ησυχία του.

Oh how i love u when you ask me to dance!

Είμαι πολύ μεγάλη πια για να γίνω χορεύτρια.

Έτσι φτάνουμε στη σημερινή ημέρα. Ποιος αγαπά τις Κυριακές?Κρίμα, είναι τόσο όμορφες ημέρες! Αλλά είναι καταδικασμένες να είναι πάντα πίσω απο τη Δευτέρα, έτσι δεν είπε κάποιος που μου διαφεύγει τώρα το όνομά του?

Ποιος είναι ευχαριστημένος απο τη ζωή του? Εγώ πάντως ναι.

Αρκεί να μην έπρεπε να πάω να δουλέψω αύριο

Προς Θεού,δεν είμαι τεμπέλης

Αλλά ποιος θέλει να δουλεύει ταμίας σε τράπεζα?

Εγώ πάντως όχι.

Πάω να ακούσω άλλο ένα TanGo να ηρεμήσω

Γιατί αύριο έιναι Δευτέρα και θα πρέπει να είμαι ήρεμη, μη βγάλω κανένα έλλειμμα στο ταμείο και με διώξουν απο τη δουλειά μου

Και μείνω άνεργος.

Tango adentro λοιπόν...

Retro Tango Song

2007-08-04T02:28:00.000-07:00

Tango désir, tango passion, laisses moi tanguer au claquement de tes pas...

2007-06-30T09:57:00.000-07:00

I never dream of you, unless there's tango....D.n.F

2007-06-30T07:10:00.000-07:00

Τον Αύγουστο στο Buenos Aires!!!!

2007-06-30T01:43:00.000-07:00

mi buen ayre querido ...

Στο Buenos Aires θα βρεθουμε με την Patras Tango Academia για 10 ημέρες απο 10-08-2007 έως 21-08-2007!! 16 φιλοι και μαθητές της σχολής θα πάμε να ζήσουμε απο κοντά τη μαγεία του tango στον τόπο που γεννήθηκε...